Reklama suplementów diety: oświadczenia zdrowotne i wideo UGC

Tak, reklama suplementów diety jest legalna i nie wymaga niczyjej zgody przed emisją. Ograniczona jest natomiast treść przekazu. Każde zdanie, które łączy produkt lub składnik ze zdrowiem, jest oświadczeniem zdrowotnym w rozumieniu rozporządzenia nr 1924/2006, a takie oświadczenia są zabronione, o ile nie figurują w unijnym wykazie dozwolonych oświadczeń. Domyślny stan to zakaz, a nie swoboda.

Wyłącznie te wpisane do unijnego rejestru oświadczeń na podstawie art. 13 i 14 rozporządzenia nr 1924/2006. Art. 10 ust. 1 tego rozporządzenia mówi wprost, że oświadczenia zdrowotne są zabronione, jeżeli nie udzielono w odniesieniu do nich zezwolenia i nie figurują w wykazie. Sformułowanie musi też zachować sens zatwierdzonego brzmienia, więc nie można rozszerzyć oświadczenia o witaminie C na odporność w ogóle.

Nie. Art. 12 lit. c rozporządzenia nr 1924/2006 zalicza do oświadczeń niedozwolonych te, które odwołują się do zaleceń poszczególnych lekarzy lub specjalistów w zakresie zdrowia. Zakaz jest bezwarunkowy i nie da się go naprawić dopiskiem ani zastrzeżeniem. To jeden z najczęściej łamanych przepisów w polskich kampaniach, bo format z lekarzem lub dietetykiem przed kamerą wygląda na najbardziej wiarygodny.

Nie, i to jest najczęstsze nieporozumienie w tej kategorii. Art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 1924/2006 pozwala odwołać się do ogólnych, nieswoistych korzyści dla dobrego stanu zdrowia tylko wtedy, gdy towarzyszy im konkretne oświadczenie zdrowotne z wykazu. Ogólnik nie jest wersją ostrożniejszą od konkretu, tylko wersją, która wymaga konkretu obok siebie.

Nie, art. 46 jest uchylony. W tekście jednolitym ogłoszonym w Dz.U. z 2023 r. poz. 1448 w miejscu tego przepisu widnieje jedno słowo w nawiasie: uchylony. Mimo to wiele polskich poradników o reklamie suplementów wciąż powołuje się na niego jako na podstawę zasad. Obowiązujące reguły wynikają dziś z art. 27 ust. 5 i art. 52a tej ustawy oraz z rozporządzeń unijnych.

Karę pieniężną z art. 103 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia ponosi podmiot działający na rynku spożywczym, czyli marka wprowadzająca suplement do obrotu. Art. 104 ust. 2 potwierdza kierunek, bo nakazuje inspektorowi uwzględnić dotychczasową działalność tego podmiotu i wielkość produkcji zakładu. Twórca nagrywa to, co zatwierdzi marka, a konsekwencje finansowe zostają po stronie marki.

Art. 103 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia przewiduje karę pieniężną do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający. W przypadku naruszeń związanych ze znakowaniem, prezentacją i reklamą kara może zostać wymierzona alternatywnie do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości produktu. Karę nakłada państwowy wojewódzki inspektor sanitarny.

Tak, i to jest realniejsze ryzyko niż sama kara. Art. 52b ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia daje właściwemu państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu oraz granicznemu inspektorowi sanitarnemu kompetencję do czasowego zawieszenia na terytorium Polski stosowania oświadczenia niezgodnego z rozporządzeniem nr 1924/2006. Kampania zostaje wtedy zdjęta w trakcie, a budżet mediowy jest już wydany.

Tak, jeżeli pada w niej oświadczenie zdrowotne. Art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 1924/2006 wymaga wtedy podania stwierdzenia o znaczeniu zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia, ilości produktu potrzebnej do uzyskania efektu, informacji dla osób, które powinny go unikać, oraz ostrzeżenia przy produktach ryzykownych w nadmiarze. Jeżeli w kadrze nie ma etykiety, elementy te muszą znaleźć się w samej reklamie.

Nie w sposób, w jaki robi to większość kampanii. Art. 12 lit. b rozporządzenia nr 1924/2006 zakazuje oświadczeń odwołujących się do szybkości lub wielkości obniżenia masy ciała. Zdanie o minus pięciu kilogramach w dwa tygodnie jest niedozwolone niezależnie od tego, czy jest prawdziwe i czy stoją za nim badania. Zakaz dotyczy samego odwołania się do tempa i skali, a nie do jego prawdziwości.

Tak. Art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nakłada na podmiot, który po raz pierwszy wprowadza lub zamierza wprowadzić do obrotu suplement diety, obowiązek powiadomienia Głównego Inspektora Sanitarnego. Powiadomienie dotyczy produktu i jego składu, a nie kampanii reklamowej. Zgłoszenie samo w sobie nie legalizuje żadnego hasła użytego później w reklamie.

Pojedyncza pionowa kreacja z jednym twórcą zaczyna się w Polsce od około 300 zł. Realistyczny zestaw testowy na start kampanii to od 6 do 10 materiałów, czyli mniej więcej 1800 do 4000 zł, bo w tej kategorii wygrywa liczba wariantów przekazu, a nie jeden dopracowany film. Produkcja studyjna z ekipą i dniem zdjęciowym to inna półka, zwykle od 8000 zł za jeden materiał.